وب نوشت های خونه ما

سلام مامان نرگس و مریم!

برات می نویسم چون می دونم این استرس بی پایان حتی خواب شبانه ات را هم مختل کرده و می دونم یه مادر در جستجوی مهد که کمی آگاهی داره چه خواهد کشید در این وانفسای مهد های ما..
می دونم استرس این روزها بی پایانه و می دونم که ما جایی هستیم که نمی توانیم صحبت از استاندارد در زمینه آموزش اصولی کودکمون بکنیم.

منم این روزهای خیلی سخت در جستجوی مهد رو گذروندم :حتی مدتی به گزینه هیچ کدام رسیدم. و از این هم بدتر: در استرس بی پایانی که پارسال در جستجوی مهد(شرحش تو وبم هست) باهاش مواجه شدم لحظه ای از اینکه تصمیم به ماندن در ایران گرفته بودم پشیمون شدم و برای تمام فرصت هایی که از دست داده بودم برای رفتن حسرت خوردم و حتی بعد از آن استرس یافتن مدرسه استاندارد را هم داشتم.!!!

ولی حالا که دخترک به مهد می ره و حتی می دونم تمام آنچه را من می خواهم این مهد نداره و آموزشش مورد تایید من -که اصلا با آموزش قبل از دبستان موافق نیستم و آموزش مهارت های زندگی رو دوست تر می دارم- نیست  ولی تمیزه و مربی های خیلی خیلی مهربونی داره(هر چند معاونش به دلم نمی شینه و مدیرش خیلی باکلاس و شیک!!!! و با مدعاست!)و ویانا حتی آموزش هاش رو هم دوست داره!

واقعا همه چی عالیه و وقتی ویانا از دوستاش و بازی و روزهای خوب مهد می گه من دلخوش می شم و وقتی می بینم تغییرات رفتاریش رو، به خودم می بالم که چه خوب موقعی دخترک رو به اجتماع فرستادم و چه خوب قبل از رفتن به اجتماع در منزل بنیه زندگی اجتماعی را در او پروراندم تا امروز بالیدنش شادم کنه.

مامان نرگس عزیز!خیلی سخته که یه روزی کودکت رو بسپری دست کسی که هیچ از دخترکت نمی دونه و دائم تو خونه فکر کنی:"وای نگفتم وقتی خوابش می گیره نباید باهلش بحث کرد! وای نگفتم بچه ها رو نمی زنه و همه چی رو با گفتمان می خواد حل کنه! وای نگفتم حتما به موقع بهش غذا بدن وگرنه بی تاب می شه! وای نگفتم برای بازی ببرنش پایین چون خیلی بازی رو دوست داره و حتی وای نگفتم چه جوری ببرنش دستشویی و توا* لت ایرانی نبرنش!!! و ..." از این دست نگرانی ها... . ولی این روزهای سخت هم خواهد گذشت عزیزم! اگه مهدی با مربی های مهربون و اتاق های نورگیر دیدی و بچه ها هم خندان بودن شک نکن که به نرگست خوش می گذره.

پی نوشت: من خیلی دلم می خواست که ساکن تهران بودم و  آوند(همون اتمک) یا بادبادک رو هم چک می کردم و شاید انتخاب! اگه تونستی یه بررسی بکن.

تا ۴ بیدار بود و به مدد مجموعه دورای جستجوگر و شبکه پر*شین ت*ون من تونستم یه چرتی بزنم. البته که از صبح که اومدم اداره بسی خوابالودم.

 اونوقت ایشون ساعت 10 از خواب بیدار شده!!!!!!

اگه خونه بودم همون اول صبح بیدارش می کردم که:"صبح شده پاشو!"

ساعت حدود ۲ بود که رفتم بیمارستان. فریبا و بابا هم اومدن. طول کشید و فریبا رفت مهد دنبال دخترک و با هم برگشتن بیمارستان. یه سری دستور پزشکی و نوار و عکس از ریه. حدسمون درست بود ریه آب آورده بود. رزیدنت قرار بود بیاد ویزیت کنه. دکتر غفاری هم اتاق عمل بود، بعد از یه انتظار طولانی جلوی اتاق عمل دیدمش. نظرش این بود:"ریه آب آورده ولی آب ریه اونقدری نیست که نیاز به دوباره کشیدن داشته باشه.صبر کنین اگه جذب نشد ..."

آرش هم اومد بیمارستان. بالاخره رزیدنت هم ویزیت انجام داد و حدود ۶ از بیمارستان رفتیم قائم شهر.

و اما در گیرو دار انتظار برای دکتر غفاری در حالی که بابای نا آروم رو از رادیو لوژی آورده بودم موبایلم زنگ زدو موبایل عمه جون نسرین بود. اول خواستم reject کنم تا در یه فرصت مناسب باهاش تماس بگیرم و صداشو بشنوم و کمی سبک بشم ولی یه لحظه دلم لرزید و جواب دادم!خبر بد بهم رسید و من وارفتم:"مادرجون پر کشید.."

مادرجون مادربزرگ پدری ام بود و من هم اولین نوه اش. روزهای خیلی خوبی بود که یه گوشه ذهنم و قلبم برام به یادگار مونده. خونه مادرجون برام یادآور یه دنیا خاطره خوب از بچگیه. از مادرجون و آقاجون. از محبتشون و لطفشون و خوشی هام.از عیدی که ۷ ساله بودم و تمام عید رو اونجا موندم تا با اونایی که دوستم داشتند و برام عزیز بودید یه عید متفاوت بسازم برای خاطرات کودکیم.

 یه دنیا خاطره دارم از مادرجون:از روزهای مدرسه رفتن،از سفر سه نفره با مادرجون و آقاجون به شهمیرزاد،از روزهای رفتن آقاجون و بی تابی نهادینه شده در قلبم که با هیچ چیزی |آروم نمی گرفت، از روزهای سخت زندگی در خونه مادرجون،از صبر بی امان مامان و سعی اش در خوشحال بودن ما، از قبولی داشگاهم و خوشحالی مادرجون-مادرجون اومد و این خبر رو با یه هدیه برام آورد- غرور و افتخار تو چشماش بود،فارغ التحصیلیم که هنوزم سکه ای روکه بهم هدیه کرد به یادگار نگه داشتم تو همون جعبه، از عروسیم که حضور مادرجون با همه کم لطفی هاش برام یه تکیه گاه بود و یه مایه افتخار، از دنیا اومدن ویانا و شوقش و باز هم لطفش، از خونه اولی که خریدیم و شادیش و حضورش در خونه مون و ...

و خلاصه این روزها منتظر بودم که مادرجون بیاد خونه جدیدمون رو ببینه و دلش شاد شه از خوشی ام...

خاطرات خوب مادرجون و خونه شوم خیلی زیاده ولی من نمی تونم بنویسم با دل بی تاب ندیدنش...

مادرجون در روزگار خودش معلم بود معلم کلاس اول دبستان،که این درسی بود برای دختران و نوه هایش.. در روزگار خودش و با فرهنگ آن زمان مادرجون شرایط ضمن عقد هم داشت شرط حضانت فرزند و انتخاب محل زندگی و از روزهای کودکی این رو به ما یاداور می شد تا در بزرگسالی مان به یاد داشته باشیم  حق گرفتنی است، در روزگاری که به تو حقی را نمی دهند حقت را ثبت کن حتی اگر لازمش نداری تا الگویی باشی برای نسلت... و بی شک اینها بر دوش ما دخترانش باری سنگین می گذارد، بار رسالت زنانی که می دانند و می فهمند و باید بفهمانند..

مادرجون زنی بود که در روزگار خودش زیبا بود. سفید و بور و چشم آبی...زنی که هیچ وقت کار خانه را انجام نمی داد ولی به مدد خواهر شوهر ها و فرزندانش همواره زندگیش مرتب بود و به مدد روح زیبا اندیشش همواره خودش هم مرتب بود. حتی در این یک سال اخیر که آلزایمر و خبرهای بد توانش را بریده بود باز هم نظمش و پاکیزگی اش به جای خود بود.

از مادرجون خیلی دارم بگم ولی نگهش داشته ام برای کنج دلم. این چند خط را نوشتم تا دخترکم بداند این روزهایی که بمب انرژی شده و با یه دل شاد و خوش و خرم اول صبح تا نهار و بعد از نهار تا شب به دنبال بچه ها در حیاط روزهای کودکی ما می دوند و ما کودکان اون روزها با لباس مشکی غم دلمون رو به زبون نمی آریم، روزهای از دست دادن یه عزیزه.

دخترکم! این روزها برای تو یه خاطره خوب می شه از کودکی و برای من یه خاطره از خوشی های دخترکم که تا بحال همتایی برای خونه مادربزرگ با اون حیاط بزرگ و اون درخت ها پیدا نکرده و یه خاطره سخت از روزهای پر کشیدن مادرجون.

دقیقا از همون لحظه ای که دکتر غفاری از عمل بعدیش بیرون اومد و منو بعد از ۲ ماه شناخت و گفت عمل بابات خوب بوده. دلم آروم شد. دلم گرم شد به اعتمادی که شایسته اش بود و دلگرم شدم که باز هم یکی از پزشکان متعهد بر گذر روزگارم قلم زده.

دکتر غفاری عزیز! ممنون.

الان بابا خونه است و ترخیص شده.۲ روز ICU و دو روز هم CCU. و دیگر دکتر همه چیز رو خوب می بیند و ترخیص...

الان نگرانم از این روزهای سخت نقاهت و بابایی که همپای رعایت نیست و هر چه می گوییم را گزینشی به گوش می سپارد...

امید که این روزها هم بگذرد...

همین یه جمله یه دنیا استرس به جونم ریخت...همین یه جمله منو با هزار تا فکر ناخوشایند روبرو کرد و البته که همین یه جمله ته دلم رو شاد کرد به یه امید منطقی:"بهبود قلب بابا و شاید ژس از اون یه روند بهبود که این تن نحیفش رو بهتر کنه..."

نگرانم بسیار زیاد... هیچ جمله ای نمی تواند بار نگرانی من و روزهای سخت بعد از عمل رو بیان کند...

بابا روز ۵شنبه دیالیز ۲ ساعته رو تاب نیاورد آیا می تونه بعد از عمل دیالیز رو تاب بیاره؟؟؟؟؟ آیا اونقدری که نیازه حرف گوش کن می شه تا این روزهای سخت بگذرن؟؟؟؟؟؟

خلاصه کنم:نگرانم و نگرانیم ...

دیشب موقع خواب سه تایی دراز کشیدیم و محمد داره پشتش رو ناز می کنه روشو می کنه سمت من و به محمد می گه:"سرما دارم برو که سرما نخوری!"

--- دارم با مامان محمد تلفنی صحبت می کنم.می گم:"دختر شما هستم فرقی نداره که..."

ویانا با عجله و ناراحتی داد می زنه:"نه دخترش نیستییییییییییییییی این پسرشه" و به محمد اشاره می کنه!

وقتی یه روز دیگه خیلی آروم داشتم این جریان رو برای دوستم تعریف می کردم، دخترک که من فکر می کردم مشغول بازیه و چیزی نمی شوه داد زد:"مامانی عزیز ساروی مادر شوهرته!!!"

و من متعجب موندم که این از کجا مادرشوهر رو شنیده؟؟؟

    - با دخترک بیشتر بازی کنم و بیشتر خوش بگذرونم و بیشتر خاطره خوب بسازم برایش.

    - همسر بهتری باشم و بیشتر و بیشتر از دخترک و بقیه برای دونفری بودن و خوش بودن وقت بگیرم.

    - یه برنامه ریزی برای مسافرت کنم.

    - برای بچه دوم و بودن یا نبودنش تصمیم بگیرم.

   - حتما یه رژیم لاغری رو شروع کنم و ادامه دهم.

  - تمام تلاشم رو برای شادتر بودن داشته باشم.

   - تلاش کنم تا اطرافیانم رو هم شاد کنم حتی با یه کار کوچیک.

   - به مامان گلم که یه نعمت بزرگ زندگیم بود، بگم که چقدر برام وجودش ارزشمنده و چقدر قدر زحماتش رو می دونم.

    - تا جایی که بتونم از حرفی ناراحت نشم اگرم ناراحت شدم فراموشش کنم. تمام ناراحتی های قبلی رو هم با یه فرمت کردن کلی سعی کردم حذفش کنم.

--این لیست آپدیت خواهد شد.

 رفته بودیم تو مغازه یه چرخی بزنیم، حاصلش شد ۳ تا شلوار و یه پیراهن و یه تیشرت و یه جوراب شلواری و دوتا ساپورت و دوتا بلوز شلوار منزلی با طرح پو و کیتی که از محبوب ترین هایند برای دخترک.برای منم یه تیشرت منزلی ساده.

اومدیم خانه و دخترک تمام خرید های فوق رو به سمت اتاقش برد!

من:"ویانا اون تیشرت مال منه!!!"

دخترک:"نه مامانی مال منه!!!"

من:"ویانا من اونو برای خودم گرفتم!"

دخترک:"نه!من برای خودم گرفتم!"

من:"بده من عزیزم. مال منه اصلا سایز منه!"

دخترک:"نه من اینو برای بزرگ شدنام گرفتم!!!!"

گفته بودن دختر رقیب مادره و من حتی برای این رقابت شیرین دل خوش کرده بودم و دوست داشتم رقابت و قربتش را. ولی اعتراف می کنم در ۳.۵ سالگی منتظر رقابت نبودم!!!

*** درخواست عضو جدید:

می گم:"ویانا برای بابایی عیدی چی بگیریم؟"

می گه:"یه آدم دیگه!!!!"

می گم:"یعنی چی مامانی؟"

می گه:"اینجوری که نمی شه ما کمیم!!! یه آدم دیگه هم باید باشه!!!!"

برای من سال به دو قسمت تبدیل می شه:اولیش عیده که هنوزم مثل روزهای کودکی شوق عید رو دارم برام سبزه و سمنو و سیب و سرکه و لباس عید و خونه تکونی یه دنیا هیجان داره که دارم سعی می کنم این سنت و هیجان و ذوق و شوق رو در وجود دخترک هم نهادینه کنم.

دومیش تولد دخترکه که همیشه از یه ماه پیشش براش ذوق و شوق دارم و بی صبرانه منتظرشم و می شه گفت حتی از بعد از تحویل سال منتظر ۶ شهریورم! مثل روزهایی که منتظر تولد خودم بودم و شمع و کیک و کادو، الان تولد دخترک برام سال رو دو نیمه کرده.

امسال وقتی تولد دخترک نزدیک شده بود به خودم گفتم که چه زود گذشت! خیلی زودتر از اون که فکر می کردم سال به نیمه رسیده بود. وحالا که نیمه دوم سال هم تموم شده واقعا در عجبم که کی گذشت؟!

و اما سال ۹۰:

سال ۹۰ سال خرید خونه بود:در آخرین روزهای سال ۸۹ -یعنی همون شب عید معروف- با کمک و محبت یه دوست عزیز خونه جدیدمون رو خریدیم و همون روزها هم خونه قبلی رو فروختیم!روزهای عید هی رفتیم به خونه جدید و هی به چیدمان و خرید و رنگ و کابینت فکر کردیم و در نیمه دوم تعطیلات هم نم نمک به سراغ کارتن موز و بسته بندی و قفسه بندی انباری و بردن کتاب ها و سفارش کابینت و هماهنگی با نقاش رفتیم.

همین جور سال ۹۰ یه فروش ماشین هم داشتیم:در همون روزهای ابتدای سال سمند رو به یه آشنا فروختیم و آخر فروردین بهش تحویل دادیم. ما با فروختن سمند مشکلی نداشتیم چون می دونستیم این خونه رو بدون فروش ماشین نمی تونیم بخریم و خرید ماشین بعدی -هر چند سمند نباشه- برامون سخت نخواهد بود. ولی دخترک در یه اقدام خیلیییییییییییییی نا باورانه از فروختن ماشین خیلییییییییی ناراحت شد و تا مدتی وقتی می خواستیم سوار ماشین دیگه ای بشیم باید ناظر اشک و آه و گریه می بودیم و شرمنده از کسی که داریم سوار ماشینش می شیم! حالا اوضاع می شه گفت خوبه ولی هنوزم گاهی می شنویم:"به آقاهه بگین سمند ما رو بیاره!"

 سال ۹۰ پراید هم خریدیم!

سال ۹۰ بازم چند باری بی نهایت استرس بیماری دخترک ما رو بی تاب کرد.و باز هم به خودمون ثابت شد که چه بی تابیم در این امتحان!

سال ۹۰ عموی عزیزم از این دنیا رفت و پسرکش تنها شد.

و آخرینش بیماری بابا بود روزهای سخت.

سال ۹۰ البته سال یه سری خبرای خوب هم بود:چند تا دوست خوب قراره نی نی بیارن.

 سال ۹۰ برای دخترک نقطه عطفی بود  و برای ما هم همین: دخترک رفت به مهد و با زهرا خانوم خداحافظی کردیم. و حالا دخترکمون خوشحال و خندان به مهد می ره و وارد یه دنیایی شده و داره ازش خاطره می سازه که ما در اون حضور نداریم.

خدایا بابت همه آنچه در این سال گذروندیم ممنون.